De afgelopen jaren heb ik veel onderzoek gedaan naar de genealogie en historie van de geslachtsnaam ‘Esseveld’ in met name de 14e, 15e, en 16e eeuw. Op vele genealogische websites kun je algemene informatie over diverse personen vinden, al of niet correct. Het is mijn doel om juist meer over personen te weten te komen, hen tot leven te wekken en om verschillende verbanden te kunnen leggen. Wanneer je informatie van deze site wilt gebruiken, vermeld deze website dan als bron. Wanneer je vragen of aanvullingen hebt, laat dan een reactie achter of neem contact op.
Het leengoed Estvelt
Ten oosten van Barneveld lag het buurtschap Estvelt, welke ooit als een halve maan om ’t Schaffelaarsebos heen lag. De Estvelderbeek kabbelde er ten Noorden langsheen. In het landschap stonden dikke eiken- en kastanjebomen en er groeide heide. Hiertussen stonden een paar lemen boerderijen met rieten daken en eromheen waren een aantal zaaivelden en verder vooral veel woeste grond.
De naam Estvelt komt voor het eerst voor in 1325. Wanneer het precies een leengoed wordt, is niet helemaal duidelijk. Vele generaties Estvelts bewoonden vervolgend het leengoed Estvelt, waar tijdens het in de loop der jaren opgesplitst in verschillende leendelen.
Stamboom
Schrijfvariaties
De achternamen van de afstammelingen van de van Estvelt’s uit de 14e eeuw kennen vele schrijfwijzen. Het is maar net hoe in een bepaalde stad of dorp de rentmeester, klerk van de kerk of notaris dacht dat het gespeld moest worden.
Er was in die tijd nog geen uniforme schrijfwijze waardoor bij de afstammelingen in bijvoorbeeld de Betuwe de naam op een andere manier werd gespeld dan in Zuid-Holland. Pas in 1811 werden achternamen officieel vastgelegd.
Zo komen bijvoorbeeld de schrijfvarianten Esseveld, Essenveld, Estvelt, Esveld, Estevelt, Esfeldt en Eschfelt met of zonder het woordje van voor. De meest afwijkende schrijfwijze die ik ben tegengekomen zijn Escevelt en Eesfeld.
Etymologie
Een Es is een hoog gelegen akker, te vinden op zandgronden. Het woord Es heeft een gotische afkomst en betekende zaailand. In het Middelnederlands (1200-1500) sprak men over een ‘esch’ zoals ‘opten essche’ wat ‘op de es’ betekend.
Een Es is ook een loofboom. Tussen 1201 en 1250 geschreven als es(s)che in het oudsaksisch. Waarmee de naam Esseveld mogelijk een afleiding is van de boomnaam, zoals een ‘essenbosje’ of dus een ‘essenveld’.
Het woord Est, zoals in de vroegste vermelding Estvelde, kan ook een Latijnse oorsprong hebben, waarbij het woordje Est niets meer of minder dan ‘het’ betekende. Estvelde zou dan ook simpel ‘het velt’ kunnen betekenen.